Hocamız, Yrd. Doç. Dr. Bünyamin ATICI, bir arkadaşının başından geçen küçük olayı anlattı. Ben de bu olayı sizlerle paylaşmak istiyorum. Adamın biri şöyle bir cümle kuruyor: " İlkokulda sadece bir tane öğretmenimin adını hatırlıyorum. Başka hiçbir öğretmenimin adını hatırlayamıyorum." "Niye?" diye soruyor hocamız, arkadaşı: " O beni çok kötü dövmüştü." diyor. Hocamız da "İyi ama sen bildiğim kadarıyla yaramaz bir öğrenciydin, o hoca gibi seni başka döven hoca olmadı mı?" diye soruyor. Arkadaşı "Haklısın." diyor ve ekliyor "Yaramaz bir öğrenciydim ve başka hocalar tarafından atılan çok daha şiddetli dayaklar da yedim." diyor ve olayı anlatıyor  "Ama, o hocam beni haksız yere dövdü. Çocuktum, ilkokul birinci sınıf öğrencisiydim. Çok sıkışmıştım ve tuvalete gitmem gerekiyordu. Zilin çalmasıyla aniden sıramdan fırladım ve lavaboya doğru yöneldim. O telaşla sınıfın kapısını sert bir şekilde çarpmışım. Bu nedenle dayak yedim ama acele tavrım bir ihtiyaçtan kaynaklanıyordu ve hocam bana haksızlık etti." diye olayı özetliyor.

Çoğumuz için bu olay çok küçük, ama olayı yaşan insan üzerinden yıllar yılı geçmesine rağmen bu olayı hatırlıyor. Çünkü haksızlığa uğramış.

Yaşıyoruz, hepimiz başkalarının hayatında az ya da çok yer kaplıyoruz. Öyle bir durum hayal edin ki, küçük bir olay ama içinde haksızlık var, haksızlığı yapan kişi bu olayı belki de hiç hatırlamayacak ama haksızlığa uğrayan kişi üzerinden kırk yıl geçse de o küçük olayı unutmayacak, o olay onun hafızasında hep bir yerde duracak. Öyleyse yaşarken biraz daha dikkatli olmalıyız, attığımız ya da atacağımız adımların hayatımızdaki insanlara haksızlık yaşatmasına izin vermemeliyiz, en azından bunu isteyerek yapmamalıyız. Çünkü haksızlığa uğrayanlar, haksızlık yapanları unutmuyorlar.